Overlever van de bende van Nijvel – David van de steen & Annemie Bulté

Gepubliceerd op

9200000091371925

 

Davids persoonlijke en onverzettelijke zoektocht naar de moordenaars van zijn vader, moeder en zus

‘Ik wil dat je beseft dat ik je heel graag zie’, zeg ik. ‘Dat weet ik wel, jongen’, antwoordt Petje. Ik zie dat hij moe wordt en weer in een diepe slaap glijdt. Hij is nu bijna weg. ‘Ga je de groeten doen aan mijn ouders?’ vraag ik hem. Petje blijft even stil, en antwoordt dan met gesloten ogen, op de hem zo typerende bromtoon: ‘Als er iets is, dan is er iets. En als er niets is, dan is er niets.’ 9 november 1985. De negenjarige David ziet hoe zijn ouders en zusje worden vermoord door de Bende van Nijvel in Aalst. Zelf raakt hij zwaargewond. Dertig jaar later is het weeskind van toen zelf vader. In navolging van Petje, zijn overleden grootvader, probeert hij zich een weg te graven naar de waarheid, die het gerecht na al die jaren nog steeds niet gevonden heeft. Daarbij krijgt hij de onverwachte hulp van een filmregisseur, een advocaat en een voormalige rijkswachtkolonel.

In dit boek vertelt David niet alleen zijn levensverhaal van de aanslag tot nu. Hij praat ook, vaak voor het eerst, met andere slachtoffers en nabestaanden, politiemensen en rijkswachters, ex-speurders en ex-gangsters. Ook hun leven werd onherroepelijk veranderd door de Bende van Nijvel. Ontgoocheld over het falende onderzoek, vecht overlever David vandaag meer dan ooit voor een beter lot voor de slachtoffers.

David is de enige overlevende van een aanslag op zijn gezin bij Delhaize in Aalst, hij is dan pas negen jaar en moet lijdzaam toezien hoe zijn ouders en zusje vermoord worden en hij bijna dodelijk zwaargewond raakt en achterblijft. Wanneer hij in het ziekenhuis ligt en weer redelijk bij kennis is, krijgt hij te horen hoe slecht het gesteld is met zijn been. Ze doen er alles aan om die te redden maar het is niet makkelijk. De arts die David het meeste vertrouwd komt op een dag zijn kamer binnen om hem te vertellen dat zijn ouders en zusje die avond in Delhaize zijn vermoord, de arts wilde die last niet aan opa en oma laten. David is te slecht om naar hun begrafenis te mogen/kunnen en zal alles moeten bekijken via tv. David krijgt continu zware operaties aan zijn been te verduren en op enig moment is iedereen bang dat hij door infectie zijn been gaat kwijt raken. David komt in een gipsen broek te zitten en kan niks meer, dat is het moment dat hij, ook aan zichzelf, toegeeft niet meer te willen leven. Maar het leven gaat evengoed door en iedereen probeer er het beste van te maken. Wanneer het tijd word dat David naar huis mag rijst de grote vraag op in zijn hoofd ‘wát is nu mijn thuis? Ik heb geen thuis meer’. Sinds die vreselijke dag groeit hij op bij z’n opa en oma, Metje en ‘petje’. De twee bejaarde mensen doen hun uiterste best om voor de jonge jongen te zorgen maar ze zijn ook moe, moe gestreden, net als David. Petje blijft strijden voor het feit dat alles zo fout is gegaan en dat er dader gepakt worden maar word in alles tegengewerkt, wanneer petje dat niet meer kan pakt David de draad op. Het is een strijd die niet te winnen lijkt maar David en zijn opa zijn en waren onverbiddelijk in hun strijd naar gerechtigheid.

David begint het boek met hoe de laatste dagen met z’n opa zijn gegaan. Hij bezorgt je daarmee een brok in je keel want, zoals hij zelf zegt, laat hij nu het laatste restje van zijn leven gaan, degenen die altijd naast hem hebben gestaan zijn er niet meer en nu is hij echt alleen en moet hij zichzelf maar zien te redden met z’n eigen gezin. Ontzettend emotioneel relaas over het verlies van zijn hele gezin en het niet eens afscheid kunnen nemen. Vreselijk om te lezen en het kan niet anders dan het ontroerd je. Het is werkelijk te gek voor woorden hoeveel er mis is gegaan tijdens de overval door, in eerste plaats al, het niet adequaat reageren van de rijksrecherche en politie, de onderzoeken die gedaan hadden móeten worden maar niet (meteen) werden gedaan, de hulp die geboden had móeten worden maar niet (meteen) werd gegeven, het is vreselijk om te lezen. Eén van de ergste dingen om te lezen is wanneer David, als jochie van negen jaar, verteld dat hij eigenlijk niet meer wil leven, dat voelt hij eigenlijk al vanaf het moment dat zijn ouders en zusje zijn overleden. Soms moet je even nadenken omdat er natuurlijk ook Belgische zegswijzen en woorden in staan, maar evengoed komt het verhaal bikkelhard binnen en is er geen woord te missen van het gebeurde. Wanneer David de agent, André van Elst, ontmoet die hem 25 jaar geleden dat ene levensdraadje terug naar het leven heeft gegeven nadat Davids is neergeschoten, krijgt je een ontzettend mooi en ontroerend stuk te lezen die je totaal ontredderd en in tranen brengt. Gelukkig (al zou het niet nodig moeten hoeven zijn) word de verjaringstermijn elke keer verlengt en deze keer tot 2025, zodat de daders, mogen die nog leven, er misschien niet ongestraft mee weg komen.

Uitgeverij: Lannoo
ISBN: 9789401454629
Pagina’s: 255
Prijs: € 24,99

 

Geschreven door

Contact Info

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.